Is wonen in een dorp echt zo rustig als het lijkt?

“Wat heerlijk, die rust bij jullie.” Dat hoor ik vaak. Meestal van mensen die hier één keer op zondagmiddag zijn geweest, met zon en vogels en verder niemand op straat. Ja, dán is het heerlijk rustig.

Veel mensen hebben een vrij romantisch beeld van het platteland. In de praktijk ligt dat vaak iets anders. Daar schreef ik eerder ook over in een artikel voor Huislijn.

Mijn man knikt dan altijd alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Voor hem is dit gewoon thuis. Hij kon juist niet wennen in de stad. Ik moest juist eerst even wennen. Want rustig betekent hier niet stil.

Het betekent een haan die om half zes vindt dat de dag begonnen is. Trekkers om zeven uur. Kerkklokken die je na een week niet meer hoort, behalve als je probeert uit te slapen. Iemand die hout zaagt, blad blaast of iets timmert op precies het moment dat jij denkt: wat een serene ochtend.

Het is geen stilte. Het is dorpsgeluid.

En toch voelt het rustiger dan de stad.

Dat zit ’m niet in minder lawaai, maar in minder haast. Niemand rent hier. De buurman niet, de kapper niet, de pakketbezorger al helemaal niet. Als iemand zegt “ik kom zo langs”, kan dat alles betekenen tussen nu en vanavond. In het begin werd ik daar een beetje onrustig van. Ik wilde dóór. Efficiënt. Planning. Mijn man snapte dat totaal niet. Die leefde gewoon.

Langzaam ging ik mee in dat tempo. Minder moeten, minder rennen, meer “komt wel”. En dat blijkt dus de echte rust te zijn. Niet omdat het stil is, maar omdat niemand iets van je verwacht.

Verwacht dus geen idyllisch plaatje met eeuwige stilte. Het platteland is gewoon leven, met modder, geluid en mensen die je naam kennen. Maar als je eenmaal gewend bent aan dat lagere tempo, voelt de stad ineens verdacht druk. Alsof alles daar op fast forward staat.

Hoe dat omschakelen bij mij ging beschrijf ik uitgebreider in mijn boek Van stad naar Platteland – over integreren tussen noabers, kippen en dorpslogica. Online vertel ik het brave deel. In het boek ook de rest.